Ang aking MRT

I have been working in Makati for more than 1 year and a half. A quarter of that time was spent working and the remaining time is divided into sleeping, unwinding and COMMUTING.

I have been a commuter since I was a kid. I grew up in the arms of Jeepney drivers, De Padyak Drivers, Tricycle Drivers, Toda Drivers, LRT Drivers, FX Drivers and MRT Drivers (daming boys). From a long time of commuting, I can proudly say na substantial na ang experience ko.

My recent struggle is my journey from Buendia to Quezon Avenue via Metro Railway Transport on a rush-hour. This is not an easy task. I consider this a test of one’s character.

Procedure:

Pagbili pa lang ng ticket, mapupunterya na ang pasensya mo sa haba ng pila at dami ng tao.
Pagkatapos bumili ng ticket, pipila ka naman para makapasok sa Buendia Station.
Tapos, tulakan naman papasok ng tren.
Tulakan ulit palabas ng tren.
Pila na naman, palabas ng Quezon Avenue Station.
Pagbaba, pila ulit pasakay ng Fairview.

Hindi naman nakakasawa ang pagpila dahil nasasaliwan ito ng konting pagtulak.
If you get to have this everyday, for a month, you will get the hang of it. The MRT ride will just be a part of your everyday routine. Once you get the hang of the pagpila, the next hurdle would be your fellow MRT fan.

Sari-sari ang tao sa MRT. May mayaman, maarte, payak ang buhay, dukha, antukin, ma-pasma, madaldal, masungit at madami pang iba.

Ito ang aking mga unforgettable characters:
Dito ako nakakita sa personal ng Balahurang Manong. Hindi natatapos ang kanyang pangungusap ng walang mura/s (plural).

Halimbawa: Putangina ng gagong yun, kung alam ko lang na ganon ang lintik na hayop na yun…. Yung kasunod parang Bullshit or Bitch ata yun sa wikang Latin. Di ko na ma-gets.

Pinoy Idol – Naka-ipod, naka-hawak sa pole at kumakanta. Hindi ko makakalimutan ang pagkanta niya ng “I could not ask for more” ni Edwin McCain na lumalakas ang volume tuwing sasapit ang Chorus. In fairness, tama ang lyrics niya. Napakanta din ako, sa isip ko nga lang.

Nagpapatawa di naman kalbo. Sa sobrang sikip sa MRT napabulalas si nanay ng ganito habang ngumingisi. “Sige, lapit pa, pag-nagkapalit tayo ng mukha mamalasin ka” Walang natawa.

Call Sen-errrr Agent. Sa sobrang sikip ng MRT, hindi makalabas ang binibini. Naipit talaga siya at kitang-kita ko ang pagpiglas niya sabay pag-sigaw ng “LEMME’ OUT! LEMME OUT!”. Ang sarap hatawin ng face.

Leaning tower of Pisa. Minsan nasandalan ang ka-office mate ko, panay parinig niya ng “Ano ba ako sofa?”, “Tignan niyo nga baka tulog na yang nasa likod ko” at “Ang bigat, humawak naman sana”. Madami pa siyang sinabi pero, hindi umepekto kay nanay yung mga linya niya. Nakasandal yung Ale from Buendia hanggang Ortigas Station.

An old friend. Narinig ko lang ito.
Friend 1(Single): Nakatayo sa loob ng MRT.
Friend 2 (Married): Uy, Nimpha! How are you?
Friend 1: (surprised) Ito, nagtatrabaho pa rin sa Makati. Eh kaw?
Friend 2: Im good. Oh, you’re goin out on a date?
Friend 1: Hindi, pauwi na ako. How’s your baby?
Friend 2: Ayun, she’s crawling already. Ikaw, you should have a baby na!
Friend 1: Nye, wala pa ngang boyfriend eh.
Friend 2: Ahhhh. (polite smile)
(Awkward silence)
Friend 1: Sige, Ursula dito na ako.Bye
Friend 2: Bye.

Epal si friend 2!!!